Είσαι μέσα μου....

Κι όμως δεν ξέρω ποιός είσαι....
Δεν ξέρω το πρόσωπό σου.... 
Δεν έχω δει τα μάτια σου....
Δεν έχω αναπνεύσει τη μυρωδιά σου....
Αλλά είσαι εκεί μέσα σ' εμένα....
Σε νιώθω κι ας μην υπάρχεις. 

Μπήκες μέσα στην καρδιά μου....
Στο μυαλό μου....
Στην ουσία μου....

Στην παρουσία μου....
Στο πριν και στο μετά μου....
Είσαι η ζωή, είσαι το γέλιο, είσαι ο πόνος κι η θλίψη, η λαχτάρα κι η προσμονή... 

Η ανάγκη να σε συναντήσω.... 
Να μπορώ να σου μιλήσω.... 
Κοίτα μέσα στα μάτια μου είναι ίδια με την ανάγκη να πιω νερό, να ξεδιψάσω.....
Όταν γελάς είναι σαν όνειρο....
Σε σκέφτομαι η τρελή στη φαντασία μου, ότι υπάρχεις με σάρκα και οστά..... 
Ότι ίσως μια μέρα θα μπορούσα να έχω την ευκαιρία να σε γνωρίσω και ίσως και να σε συναντήσω....

Είναι ίσως το μόνο πράγμα, αυτή η στιγμή στον χωροχρόνο που ακόμη αφήνει ανοιχτή μια μικρή πόρτα στην καρδιά, να την βρεις και να μπεις....
Μια πληγωμένη καρδιά.... 
Που αιμορραγεί....
Αλλά έχει ακόμη πολύ Αγάπη να δώσει....

Αυτή είναι η ανάγκη της, να αγαπηθεί πραγματικά για να γιατρευτεί....να λυτρωθεί.... από τα στεγανά του κόσμου.
Είσαι μέσα μου, σε νιώθω.
Είσαι αυτός που μου δίνει ζωή με στηρίζει με ενθαρρύνει....
Αυτός που με κάνει να γελάω και να κλαίω....
Να θυμώνω και να χαίρομαι....
Αυτός που με παίρνει αγκαλιά όταν λυγίζω....
Και έτσι παραμένω ζωντανή......

Υπομένοντας το παρόν καρτερώντας το μέλλον. Ξεστομίζοντας το 
" Επιτέλους σε γνώρισα...." 
Όχι μόνο στα όνειρά μου αλλά σε μια υπέροχη πραγματικότητα....

Γιατί απλά σ' αγαπώ εραστή των ονείρων μου.... γιατί υπήρχες και θα υπάρχεις μέσα μου πολύ πριν σε συναντήσω....

~Dark Ors~

https://pfaros.blogspot.com/